Οι ιοί είναι μόρια που αποτελούνται από έναν όξινο πυρήνα που περιβάλλεται από ένα πρωτεϊνικό κέλυφος και επιβιώνουν στο νερό που πίνουμε. Θεωρούνται επικίνδυνοι για τον ανθρώπινο οργανισμό και μπορούν να επιφέρουν από ελαφρά συμπτώματα έως και ανίατες ασθένειες, ακόμα και τον θάνατο.

Ιοί – Προέλευση

Οι ιοί είναι μολυσματικοί οργανισμοί που κυμαίνονται στο μέγεθος από 10 έως 25 νανόμετρα (1 νανόμετρο είναι το ένα δισεκατομμυριοστό (10-9) του ενός μέτρου]. Οι ιοί εξαρτώνται εξ ολοκλήρου από τα ζωντανά κύτταρα και στερούνται από ανεξάρτητο μεταβολισμό.

Υπάρχουν πάνω από 100 τύποι εντερικών ιών. Οι ιοί που μολύνουν τους ανθρώπους από το νερό, είναι συνήθως οι εντερικοί . Ιδιαίτερου ενδιαφέροντος για το πόσιμο νερό, είναι ηπατίτιδα Α, ιοί τύπου-Νόργουωκ, rotaviruses, ιοί των αδένων, enteroviruses, και reoviruses.

Γενικότερα η μικροβιολογική εξέταση για το κολοβακτηρίδιο γίνεται αποδεκτή ευρέως ως ένδειξη εάν το νερό είναι ασφαλές προς χρήση.

Οι ΗΠΑ EPA έχουν καθιερώσει όριο κινδύνου που θέτει ως ελάχιστο την μείωση 99.99% ή αδρανοποίηση, για τους όλους τους ιούς. Σημαντικοί εντερικοί ιοί που μπορεί να παρουσιαστούν στο νερό της βρύσης και οι ασθένειές τους παρουσιάζονται παρακάτω.

Ίωση – η ασθένεια

  • Enteroviruses (πολιομυελίτιδα, μηνιγγίτιδα και εγκεφαλίτιδα)
  • Reoviruses (ανώτερη αναπνευστική και γαστρεντερική ασθένεια)
  • Rotaviruses (γαστρεντερίτιδα)
  • Ιοί των αδένων (ανώτερη αναπνευστική και γαστρεντερική ασθένεια)
  • Ηπατίτιδα Α (μολυσματική)
  • Νόργουωκ-τύπος (γαστρεντερίτιδα)

Αντιμετώπιση των ιών στο πόσιμο νερό

Η χημική απολύμανση είναι η συνηθέστερη επεξεργασία. Η προσθήκη χλωρίου με διατήρηση 30 λεπτών χρόνο επαφής, η οποία συνοδεύεται από διήθηση ενεργοποιημένου άνθρακα, είναι η ευρύτερα χρησιμοποιημένη επεξεργασία.

Το όζον ή το ιώδιο μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί ως φορέας οξείδωσης – καταστροφής των ιών στο νερό αλλά σε ειδικές περιπτώσεις όπως στις πισίνες σε βιομηχανικές εφαρμογές και δημόσια διυλιστήρια λόγο του υψηλού κόστους.

Η θέρμανση ως και η απόσταξη του νερού επίσης μπορεί να χρησιμοποιηθεί με καλά αποτελέσματα σε μικρές ποσότητες νερού. Είναι γνωστή από το παρελθόν η πρακτική βρασίματος του νερού πριν καταναλωθεί, για την εξόντωση των ιών .

Η υπεριώδης αποστείρωση (UV) μπορεί να χρησιμοποιηθεί αποτελεσματικά με τις κατάλληλες προστατευτικές διατάξεις, καθώς η ένταση της ακτινοβολίας και ο χρόνος έκθεσης, είναι καθοριστικός παράγοντας για την αποτελεσματικότητα της υπεριώδους αποστείρωσης. Κάθε ιός παρουσιάζει διαφορετική ανθεκτικότητα και χρειάζεται αντίστοιχο χρόνο έκθεσης και ανάλογη ένταση υπεριωδών ακτίνων. Η τακτική αντικατάσταση των λαμπτήρων υπεριωδών και ο εσωτερικός καθαρισμός του βιοφίλμ στον χαλαζιακό κρύσταλλο που μπλοκάρει την ένταση της ακτινοβολίας θα εξασφαλίσει σωστή απολύμανση σε κάθε περίπτωση.